Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 22 grudzień 1988

Odsłon: 936

    W nocy przebudził mnie syn, który straszliwie drapał się z powodu zmian uczuleniowych skóry (wrodzona świerzbiączka). Nic nie pomaga i dlatego czeka na szczepienie odczulające.

   Wstałem i zacząłem czytać „Dzienniczek” s. Faustyny. Nie zanotowałem treści, ale teraz, gdy to przepisuję (25.11.2020 g. 15.00) napływa, aby przekazać, co właśnie powie z radia Maryja. Pragnęła modlitwy, a Pan Jezus wskazał, że chwilka rozważania Jego Bolesnej Męki zastępuje najdłuższe modlitwy.

   Wciąż jestem zadziwiany, bo po latach wymodlę taką modlitwę. Nie odmawiam innych, ponieważ Apokalipsa już trwa i mam ofiarować każdego dnia Bolesną Mękę...w odczytywanych intencjach. W innych potrzebach wołam swoimi słowami jak dzieciątko do swojego ziemskiego ojca.

    Największą moc ma koronka do Miłosierdzia Bożego odmawiana w czasie śmierci Pana Jezusa na krzyżu (15.00) przez wiernych na całym świecie.

   Teraz mam chwilkę przerwy w pracy, patrzę na Pana Jezusa z płaczem i proszę o pomoc. Wczoraj wypiłem kilka kieliszków, a to oznacza, że upiłem się. Cały misterny wysiłek w przygotowywaniu do Wigilii poszedł na marne...wszystko zawaliło się jak domek z kart.

   Każdy myśli o takim, że to pijak i drań, ale nie bierze pod uwagę wielkich cierpień uzależnionych, którzy chcą żyć normalnie. Kiedyś spotkałem młodego kierowcę TIR-a których nie chce pić, ale tylko przez 8 miesięcy. Ja będę miał miał nałóg odjęty, ale gdyby Bóg chciał uczynić to pragnącym...chętnych byłaby garstka. Tak wielkie jest pragnienie picia alkoholu...

   Wiedziałem, że Pan pomoże i do rodziny wróci utracony pokój. Przed dyżurem w pogotowiu na chwilkę wróciłem do domu, a tam żona płakała po kłótni z córką. Przytuliłem ją i powiedziałem, że wszystko będzie dobrze, bo to jest tylko chwilowe zamieszanie wywołane przez szatana. Zobacz co może zły i jak wielką jest moc modlitwy…

   Właśnie dzisiaj malarka przybyła z wizerunkiem Pana Jezusa Dobrego Pasterza, nie chciała zapłaty, ale jakoś się odwdzięczę. Przeczytałem wiersz z moją refleksją:

„Musisz siać ziarno

Nie patrz, gdzie pada, gdzie niesie go wiatr, że wrona go zjada.

Musisz siać ziarno całą swoją duszą.

Ono zrobi cud, nie wiesz jeszcze gdzie, kiedy i w kim.

Musisz!”

   Zważ, że wówczas miałem moc od Boga, aby to zapisywać. Nawet nie śniło mi się istnienie Internetu z takim "sianiem" świadectw dopiero nawróconego.

   Na dodatek Bóg powiedział do mnie przez Vassulę; „Unieś duszę ku Mnie w ciszy /.../ z wiarą ofiaruj Mnie, Swemu Ojcu swoją wolę, a Ja, który znam twoje potrzeby poprowadzę cię i nakarmię /../ Moje Prawo zaprowadzi cię do Mnie, do Mego Mieszkania, które jest także twoim Domem”...

                                                                                                                         ApeeL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 21 grudzień 1988

Odsłon: 958

Motto; ateista jest zdany tylko na siebie...

    W nocy byłem u otyłej pacjentki (sen erotyczny)...zgłosiła się do mnie rano. Z tego wnioskuję, że nasze nocne podróże odbywają się „na jakieś wezwanie". Ona była bardzo cierpiąca, okazało się, że ma dyskopatię centralną z ostrym zespołem bólowo-korzeniowym i bolesnymi kurczami mięśniowymi.

   Później znalazłem się w holu budynku...moją uwagę zwróciły obrotowe drzwi, piękne szyby, sala wykładowa zapełniona siedzącymi ludźmi. Nie chciałem tam wejść, zasłoniłem się i umknąłem. W wyjściu zauważyłem maleńki punkt szatniarski z wiszącymi pięknymi płaszczami damskimi. Zdziwiło mnie to, że ja byłem niewidzialny, bo kobieta nie zwróciła na mnie uwagi. Gdzie byłem?

   Trafiłem też do biblioteki w niedalekiej parafii. Zapytałem później naszego kierowcę karetki; czy mają taką, co potwierdził.

    W tym czasie interesowałem się eksterioryzacją, co jest pokazane w zdarzeniach „życia po życiu”.

- Panie doktorze, zięć tak mi dokuczał, że - wstyd się przyznać - powiesiłem się! W tym czasie głośno zapłakał wnuczek...odcięto mnie i trafiłem do szpitala.

- Przez ten czyn nie rozwiązałby pan swojego problemu, ponieważ po odrzuceniu ciała żyjemy jako dusze...z jednego cierpienia wpadłby pan w jeszcze większe. Proszę nie traktować naszego spotkania jako przypadkowe...nie będzie mógł pan powiedzieć, że „nie wiedziałem” o tym, że mamy dusze.

   Miałem wielką chęć wniknąć w serce tego człowieka...jak narastały podszepty Szatana? Początek mógł być niewinny, bo Bestia mówi w naszej osobie: „skończę ze sobą i wreszcie będę miał spokój”. Miałem kłopoty z porozumieniem, bo pacjent był nieco głuchy i faktycznie nie wierzył w życie wieczne.

   Czuję, że pacjentka, lokalna malarka przyniesie mi wizerunek Pana Jezusa Miłosiernego (kopię obrazu Adolfa Hyły). Trzeba dodać, że namalował go już po śmierci s. Faustyny. Prawidłowy powstał w 1934 roku w Wilnie pod czujnym okiem s. Faustyny i był autorstwa Eugeniusza Kazimirowskiego.

   Przed wielkimi duchowo świętami nasila się działanie zła. Tak stało się w moim wypadku. Wypiłem za dużo i upuściłem maszynę do pisania powodując awanturę domową. Podobnie dzieje się w wielu rodzinach. Było mi bardzo przykro, popłakałem się, przyniosłem łóżko polowe, bo nie miałem swojego i zacząłem modlić.

   O świcie wołam; „przepraszam Tato! Tato! Przepraszam 100 razy! Mamo przepraszam także za moje złe uczynki, a przecież mam łaskę wiary i moja odpowiedzialność jest ogromna”. Nawet „patrzył” święty Józef, a ja nie miałem odwagi podnieś głowy, skulony, mały, niegodny…

                                                                                                                                APeeL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 20 grudzień 1988

Odsłon: 1381

    Dzisiaj mam dyżur w pogotowiu, a u pierwszej pacjentki w książeczce ubezpieczeniowej zauważyłem wizerunek Pana Jezusa Miłosiernego...od dłuższego czasu poszukiwałem tego wizerunku, bo chciałem zamówić taki właśnie obraz u znajomej malarki.

   Wezwano do zgonu siostry zakonnej. Jako lekarz ostatniego kontaktu muszę wydać kartę zgonu. Nie wiem jak nazywa się to zgromadzenie...chociaż w ich budynku byłem kilka razy pogotowiem. Tak powinna wyglądać starość człowieka z zakończeniem tego ziemskiego wygnania.

   Życie w zakonie przebiega w atmosferze duchowej. Wspólna kuchnia, sala modlitw, cisza z bardzo dobrą energią wewnątrz. Zawsze, gdy tam trafiałem wyczuwałem świętość tego miejsca. Prawdopodobnie jest to wynik modlitw, obrazów, religijnych książek oraz samych mieszkanek z dobrymi duchami tego domu!

    Potrafię wyczuć dobrą i złą energię...w takim domu chciałbym przebywać. Obejrzałem zmarłą, wystawiłem kartę zgonu i nie chciało się odchodzić. W takim czasie zawsze mam pragnienie rozmawiać z bliskimi. Podarowano mi kalendarz na następny rok ze zdjęciami papieża na spotkaniach ekumenicznych...szkoda, że nie było tam żadnego świętego wizerunku.

   W przychodni ludzie i to biedni zasypywali mnie darami z serca, a ja niczego nie chcę, a oni nie mogą pojąć, że pragnę dawać, a nie chcę brać! Prosiłem Pana o poradę i napłynęła, aby brać od bogatych i oddawać biednym.

   To metoda janosikowa, ale także ryzykowna, bo restrykcyjne prawo zabrania przyjmowania wyrazów wdzięczności. To był typowy fałsz bolszewicki, bo w tym czasie "wyzwoliciele" mieli, co chcieli. 

   Podczas dyżuru śpiewał Krzysztof Krawczyk: „Płyną dni, smutek się snuje obraz Twój za mgłą", a  moje serce zalewała tęskna rozłąka z Panem Jezusem. „Panie mój Jezu Chryste wszystko bez Ciebie to nic, a nic z Tobą oznacza wszystko!”…

                                                                                                                               APeel

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 19 grudzień 1988

Odsłon: 1256

    W tygodniu przedświątecznym zaczynam pracę wcześniej...ze złością w sercu. Po wejściu pierwszej pacjentki od Przeciwnika Boga napłynęła porada, że „ona przychodzi do ciebie po zwolnienie...daj jej dwa dni!”

   Trwało to około 15 minut, bo przekornie zawołałem: „będę pracował z Tobą Panie”! Po chwilce wróciła miłość do potrzebujących...nawet nabierających mnie.

   Teraz jest u mnie pacjent, który nie wie na kim się oprzeć w swoich cierpieniach...bardzo wierząca żona zaleciła mu zwrócenie się do Dobrego Lekarza! Jak wielkie jest zagubienie ludzi zaskoczonych utratą zdrowia: nagły zawał u młodego inżyniera lub uszkodzenie kolana u robotnika budowlanego!

   Do oddziału, gdzie zastępuję kolegę (pojechał na kurs) przywieziono 95-letnią babcię. Pielęgniarka oddziałowa poprosiła mnie o decyzję w swoim stylu: „co mam z nią zrobić?" Zaleciłem, aby w oczekiwaniu na narodzenie Pana Jezusa uczyniła coś dobrego.

- Spotkamy się za 50 lat, porozmawiamy, a wówczas przyzna mi pani rację!

- Za 50 lat nie będę żyła!

- To wiadomo, ale ja mówię o życiu wiecznym!

    Przed wyjściem z pracy zerknąłem na oddział...na pustej sali zajęte tylko 3 łóżka, a na jednym z nich śpi wykąpana i nakarmiona babcia. „Panie mój, jakże opiekujesz się wszelkim stworzeniem!”

   Podczas wizyty u niej (pogotowiem) widziałem trzy złe psy. Pomyślałem wówczas, że na niektórych furtkach domów powinien wisieć napis: "Uwaga. Zły człowiek!". Do takiego wniosku doszliśmy ze znajomym po jego opowiadaniu dotyczącym traktowania dobrych psów u rolników.

   W każdy dzień targowy pojawiają się psy porzucone...właśnie jest taki w mojej klatce. Po chwilce usłyszałem jak piszczy od bicia. To sąsiadka z grubym brulionem w ręku - przy zamkniętych drzwiach klatki - dawała mu szkołę." Pies na mój widok zaczął machać ogonem! 

- Taki, a taki...boi się mnie!

- A kogo boi się pani?

   „Ojcze! wybacz jej, bo wiele sama przeszła (bójki z mężem pijakiem, rozwód z samotnym wychowywaniem dzieci). Wielu prostych ludzi jest dobrych, ale dla nich kopnięcie obcego psa nic nie oznacza.

    Do sanitariusza z pomocy doraźnej pojechał zespół pogotowia (wesele). Zaproszenie do stołu było szczere i proste: „chodźta, siadojta, pijta, nie p....!” Wszystkich zaskoczyła szczerość .

   W medycynie sądowej wyczytałem, że corocznie na świecie - od uderzenia pioruna - ginie kilka tysięcy osób...ślady porażenia są przelotne (kłopot z pochówkiem, bo jest potrzebna sekcja). Dlatego trzeba modlić się o śmierć dobrą i godną!

- Nie uwierzy pan doktorze, ale moi dziadkowie umarli jednego dnia!

   Zawsze modlili się o to. Przed ich śmiercią przybył kapłan i babci udzielił ostatniego namaszczenia z Wiatykiem. Dziadek w dobrej kondycji też prosił o pełną posługę, ale ksiądz wyspowiadał go i podał Eucharystię.

   Następnego dnia - po wykonaniu codziennych czynności - ubrał się w garnitur, położył do łóżka i zmarł. To niewiarygodne,ale tak było naprawdę!

                                                                                                                        APeeL